Yalnızlık Alır Beni....
Evimden kilometrelerce uzağa sürükledim kendimi. Şimdilerde Adıyaman'dayım. (türk dili ve edbiyatı)
Güzel bir kent.
Şehirle bir alıp veremediğim yok. O bana alışabilirse, iyi anlaşacağız.
Ah bir de şu yalnız kalmak olmasa..
Kredi ve yurtlar kurumunun 117. yedek öğrencisi olan canımdan çok sevdiğim "ben" koskoca yurtta yalnızım.
Hayali arkadaşlar edineceğim mazallah.
allahtan bir kaç güvenlik görevlisi var da akşamları "naber nasılsın"a kadar muhabbet edebiliyorum.
Pazartesi herkesler gelirlermiş.
Okul taaaaa 18'inde başlıyor. yani daha sekiz gün boşum.
OFFF!....
Herşeyden önemlisi evimni ailemi özledim yahu, utanmasam telefonu açıp salya sümük ağlayacağım.
sık sık kalabalıklara karışıyorum.....
en kısa mesafelerde otobüslere biniyor,
her gördüğüm insanı geride bıraktığım bir dostla, bir akrabayla özdeşleştiriyorum.
kimi dostum oluyor, kimi akrabam, kimisi de komşum;
ama hiçkimseyi, evet hiçkimseyi ailemle özdeşleştiremiyorum.
kimse onlara benzemiyor, en çok benzeyen bile kötü birer taklit.
Anlıyorum ki ailenin yerine kimse geçemiyor.
Okulun bitmesine daha dört yıl var. 
(ki daha başlamadı bile)
0 yorum yazılmıştır