şiirbazın sopası elinde

   Adıyaman ne de güzelmiş yalızlığıma üzülmekten görmemişim. İnsanıyla, havasıyla (ki tıpkı akdeniz iklimi) suyuyla (her ne kadar sık sık kesilse de) bambaşka bir şehir. bambaşka bir dünya.

   Kendime önce arkadaş buldum. bu şehre katlanabileceğime karar verdim.en azında yatay geçiş hakkı kazanabilene kadar. Ve sonra ev tuttuk bu şehirde kalmaya karar verdim. (En süper ev 300 lira ve 6 kişiye 50 şer liradan bedava sayılır. hele ki o büyüklükteki bir ev artı kalorifer) şimdi sıpartaya geçsem, bir dünya kira isteyecekler. Yeniden düzen kur falan ne uğraşacağım. Neymiş efem evime antalya'ya yakınmış. boşver her hafta sonu gelmeyiver kardeşim( ayrıca şehirler arası da çokj ucuz örneğin mlatya- adıyaman 8 lira)

   Arkadaşlar süper insanlar.(tıpkı çoğu adıyamanlı gibi) şimdi ıspartaya gitsem. Bu kadar iyi bir ortam bulamayabilirim.

   Bu şehri sevdim.

   Köyden geldiğimiz zamanlar (antalya - ısparta - konya sınırında bir köy.Ancak manavgata bağlı) Antalya'ya ilkokul hayatım boyunca alışamamıştım.

   Antalya'dayken Bazen geceleri kalkıp gökyüzüne bakınca, sadece sayılabilecek kadar yıldız görmenin verdiği hayal kırıklığından olsa gerek, hala Antalya'ya alışamadığımı düşünürdüm. Bu sadece geceleri olmazdı tabi ki.

   Oysa Adıyaman'a sekiz eylülde geldim ve bu kadar kısa sürede alıştım.

Sebebini "Esnafın ve diğer insanların  sanki bu şehirde yıllardır yaşıyormuşum gibi; sanki beni tanıyorlarmış gibi davranmasına, hal hatır sormasına" bağlıyorum.

   Bu şehir beni zaten seviyormuş ki...